ورزش های امن پناه

کیکبال (به انگلیسی: Kickball) ورزشی از دسته ورزش های امن پناه می باشد. قوانین این ورزش مشابه قوانین ورزش بیسبال است با این تفاوت که بازیکنان به جای ضربه زدن به توپ با دسته، باید این کار را با پای خود انجام دهند. این ورزش اولین بار در نیمه ی اول قرن بیستم میلادی در ایالات متحده ی آمریکا بازی شد؛ همان طور که در مدرسه های این کشور توسط دانش آموزان انجام می شود و بسیار محبوب است. [۱]

لاپتا (به روسی: лапта́) ورزشی تیمی و از دسته ورزش های امن پناه می باشد. دسته و توپ از تجهیزات اصلی این ورزش می باشد. لاپتا اولین بار در قرن ۱۴ میلادی بازی شد.[۱] قوانین این ورزش ترکیبی از قوانین ورزش های اولینا، پساپالو، بیسبال و کریکت می باشد.[۲]

اولینا (به رومانیایی: Oină) ورزش سنتی رومانیایی و از دسته ورزش های امن پناه است که قوانینی مشابه با ورزش بیسبال دارد. در هربازی دو تیم به مصاف هم می روند. هر تیم دارای ۱۱ بازیکن می باشد. زمین مستطیل شکل این ورزش طولی به اندازه ی ۷۰ متر و عرضی به اندازه ی ۳۲ متر دارد. فدراسیون رومانیایی این ورزش در سال ۱۹۳۲ ایجاد شد.[۱]

آور لاین (به انگلیسی: Over-the-line) نوعی ورزش توپ و بت است که شباهت های زیادی با بیسبال و سافتبال دارد. در این ورزش هر تیم شامل سه بازیکن - یک بتر ، یک بیچر و یک فیلدر - می باشد. مسابقات این ورزش در مناطق ساحلی انجام می شود.

پساپالو (به فنلاندی: Pesäpallo) ورزشی از دسته ورزش های امن پناه می باشد. از این به ورزش به عنوان بیسبال فنلاندی نیز یاد می شود. دسته ی چوبی، توپ مخصوص، دستکش و کلاه ایمنی از تجهیزات این ورزش می باشند. این ورزش در فنلاند دارای حضور پررنگی است و در کشور های آلمان، سوئیس، استرالیا و کانادا نیز طرفدارانی دارد.[۱]

راندرز (به انگلیسی: Rounders) ورزشی از دسته ورزشهای امن پناه میباشد. دستهٔ مخصوص این بازی میتواند از جنس چوب، پلاستیک و حتی فلز باشد. توپ آن نیز از چرم میباشد. این بازی در انگلستان و ایرلند طرفدارانی دارد.[۱][۲] هر بازی دارای دو تیم و تعداد بازیکنان هر تیم میتواند از ۵ تا ۱۵ متغیر باشد.[۳]

سافتبال (به انگلیسی: Softball) یک ورزشگروهی است که از بیسبال ریشهگرفته و در برخی کشورها بهویژه ایالات متحده امریکا بسیار پرطرفدار است.

سافتبال در سال ۱۸۸۷ توسط جرج هنکوک به عنوان یک ورزشزمستانی و نوعی از بیسبال که بتوان در داخل سالن بازی کرد، در شیکاگو، ایالت ایلینوی ابداع شد[۱].

شیوه بازی

در بازی سافتبال توپی به قطر ۱۱ تا ۱۲ اینچ (۲۸ تا ۳۰/۵ سانتیمتر) توسط بازیکنی به نام "پیچر" به سوی بازیکنی از تیم حریف که "بتر" نام دارد، پرتاب میشود. او با یک چوب دایرهوار و نرم که بت نامیده میشود، به توپ ضربه میزند.

بازیکنان تیم مدافع برای دریافت توپ در جای جای زمین موضع گرفتهاند. اگر یکی از بازیکنان تیم مهاجم بتواند قبل از گرفته شدن توپ توسط بازیکنان تیم مقابل، سه علامت مشخص شده در زمین را که بیس نام دارند لمس کرده و در نهایت دست خود را به جایی که در انتهای مسیر مشخص شده بگذارد، امتیاز به نام تیم آنها به ثبت خواهد رسید. "بتر" باید پس از پرتاب توپ توسط پیچر حرکت خود را شروع کند.

سافتبال مستقیماً از بیسبال ریشهگرفته. به همین جهت بیسبال را در تقابل با سافت بال، هارد بال هم می نامند[۲].

پیدایش

دانشجویان دانشگاههای هاروارد و ییل برای شنیدن گزارش رادیویی یک مسابقه فوتبال در باشگاه قایقرانی فارگارت جمع شدهبودند. پس از این که نتیجه مسابقه مشخص شد و پول شرط بندی پرداخت شد. یک دانشجوی ییل یک دستکش بوکس را سمت یکی هوادار هاروارد پرتاب کرد. او هم چوبی برداشت تا او را بزند. جرج هانکوک فریاد زد که به جای دعوا توپ بازی کنید. او دستکش بوکس را برداشت، آن را گره زد و به شکل یک توپ درآورد. از دسته جارو هم به عنوان چوب بازی استفاده کرد. به این ترتیب اولین مسابقه سافتبال در روز ۱۶ سپتامبر ۱۸۸۷ در باشگاه قایقرانی فارگارت برگزار شد و با امتیاز ۴۴-۴۰ به پایان رسید.

جرج هانکوک یک هفته بعد توپ دستکشی را ارتقا بخشید و چوبی کوچکتر از چوب بیسبال درست کرد.

جرج هنکوک در این اندیشه بود که بازیکنان بیسبال با این بازی بتوانند در طول زمستان هم این ورزش را در داخل سالن بازی کرده و آمادگی خود را حفظ کنند. توپی که او ساخت نرم بود و زیاد ارتفاع نمیگرفت و برای گرفتن آن نیاز به دستکش نبود. باشگاه فاراگات به مرکز این ورزش تبدیل شد و یک سال بعد این بازی با نام «اوت دُر-این» به بیرون راه یافت. نخستین مجموعه قوانین سافتبال دو سال بعد در ۱۸۸۹ به چاپ رسید.

پیشرفت

نام سافت بال در ۱۹۲۶ پیداشد. قبل از آن از نامهای پامپکین بال (کدوتنبل) و بیسبال داخل سالن استفاده میشد. نامهای دیگر هم کیتنبال (بچه گربه)، دایاموند بال (لوزی و زمین بیسبال) و ماش بال (بلال) بودند.

در دهه ۱۹۳۰ سافت بال در سراسر ایالات متحده بازی میشد و در ۱۹۳۴ «شورای همسان سازی قوانین سافتبال» شکل گرفت.

البته توپ ۱۶ اینچی هانکوک و باشگاه فاراگات جای خود را به یک توپ دوازده اینچی داد که در مسابقاتی که در سال ۱۸۹۵ توسط سر لوئیس رابر برای آتش نشانان برگزارشد، استفاده شدهبود. امروزه از توپ ۱۶ اینچی فقط در شیکاگو استفاده میشود.

در ۱۹۳۹ این ورزش وارد استرالیا شد. پس از جنگ جهانی دوم هم سربازان کانادایی سافتبال را به هلند بردند[۳]. سافتبال در ۱۹۶۳ وارد انگلیس شد و اولین لیگ سافتبال زنان بریتانیا در ۱۹۸۲ شکل گرفت.

مسابقات بینالمللی

مسابقات جام جهانی سافت بال هر چهار سال یکبار برگزار میشود. در رده مردان تیم ملی نیوزیلند با پیروزی در سه دوره اخیر مسابقات قهرمان جهان است. در رده جوانان استرالیا با قهرمان در سه دوره اخیر مسابقات، تیم اول دنیاست.

در سافت بال زنان تیم ملی امریکا هر چهار دوره المپیک را فتح کرده و با پیروزی در ۶ دوره اخیر جام جهانی قدرت بی چون و چرای این رشتهورزشی است. در گروه سنی جوانان هم تیم ملی سافت بال زنان ژاپن قهرمان دو دوره اخیر مسابقات جام جهانی شدهاست.

از المپیک ۱۹۹۶ آتلانتا که مسابقات در مهد رشته ورزشی سافت بال و بیسبال برگزار میشد این دو رشته ورزشی هم در تقویم المپیک قرار گرفتند. مقرر شد تا مسابقات سافتبال در گروه بانوان و بیسبال در گروه آقایان برگزار شود. هر چهار دوره المپیک در رشته سافتبال با قهرمانی آمریکا به پایان رسید.

در جلسه سال ۲۰۰۵ کمیته بینالمللی المپیک در سنگاپور برای تعیین میزبانی المپیک ۲۰۱۲، این دو رشته اولین قربانیان سیاست کاهش و جلوگیری از گسترش تعداد ورزشکاران و مسابقات و رشتههای ورزشی المپیک شدند.

محبوبیت

سافت بال در بیش از صد کشور برگزار میشود. در حال حاضر صدوسیزده کشور مستقل عضو فدراسیون بینالمللی سافتبال هستند.

این ورزش در آمریکا بیشترین تعداد بازیکنان را در میان تمام رشتههای ورزشی دارد. حدود چهل میلیون آمریکایی حداقل یکبار در سال در یک مسابقه سافتبال شرکت میکنند. در بسیاری از شهرهای امریکا تیمهای سافتبال توسط میکده ها سازماندهی میشوند. به همین جهت اصطلاح لیگ_آبجو سافتبال رایج شده است. اکثر تیمهااز بازیکنان مرد و زن بهطور مختلط با سطوح مهارتی بسیار متفاوت سود میبرند. تقریباً تمام این لیگها سافت بال "اسلوپیچ" را بازی می کنند.

علاوه بر امریکا سافتبال در ژاپن، استرالیا، نیوزلند، چین، تایوان، کانادا، کوبا و ایتالیا هم محبوبیت زیادی دارد.

استولبال (به انگلیسی: Stoolball) ورزشی است که پیدایش آن به قرن ۱۵ میلادی باز می گردد. محل پیدایش آن شهر ساسکس در جنوب انگلستان می باشد. قوانین این ورزش مشابه کریکت است و به همین علت عده ای آن را مادر ورزش کریکت می دانند. نام دیگر این ورزش چوگان در هوا می باشد.[۱]

تون بال (به انگلیسی: Town ball) ورزشی است که پیدایش آن به قرن ۱۸ و ۱۹ میلادی برمی گردد و قوانینی مشابه با ورزش بیسبال دارد. در بعضی از مناطق آمریکا مانند فیلادلفیا، امتداد رود میسیسیپی و اوهایو این ورزش به همین نام شناخته می شود اما در سایر مناطق این ورزش را با نام های بیس، راند بال یا حتی بال نیز می شناسند.[۱]

لاکراس روی چمن (به انگلیسی: Vigoro) ورزشی تیم است که عمدتاً در استرالیا و توسط زنان انجام مشود. قوانین این ورزش مشابه قوانین ورزش کریکت و تنیس بود؛ هرچند شکل فعلی آن دارای قوانینی مشابه کریکت و بیسبال می باشد. این ورزش در سال ۱۹۰۱ میلادی توسط مردی انگلیسی به نام جان جورج گرانت ابداع شد.[۱]

کاماگ (به انگلیسی: Cammag) ورزشی تیمی است که پیدایش آن به جزیره من باز می گردد. قوانین این ورزش مشابه قوانین ورزش اسکاتلندی شینتی و ورزش ایرلندی هورلینگ است. این ورزش اولین بار در قرن ۱۹ میلادی برگزار شد.[

شینتی-هورلینگ (به انگلیسی: Shinty–hurling) ورزشی از دسته ورزش های چوب و توپ است. قوانین این ورزش تقریباً مشابه قوانین ورزش هورلینگ است. توپ مخصوص (Sliotar) و دسته ای چوبی از اجزای اصلی این بازی هستند. این ورزش تنها در ایرلند و اسکاتلند برگزار شده و طرفدارانی دارد.[۱]