ورزش های توپ بالای تور

بیریبال (به انگلیسی: Biribol) یک ورزش گروهی است که قواعدی مشابه ورزش والیبال دارد با این تفاوت که در آب برگزار می شود. این ورزش اولین بار در دهه ی ۶۰ میلادی توسط داریو میگل پدرو ابداع شد. این ورزش به عنوان نماد تشویق یادگیری شنا در برزیل نیز یاد می شود. این ورزش برای تمام سنین و جنس مناسب است و برای افرادی که با جراحات جزئی مزمن یا احساس ناراحتی یا درد در بازی کردن ورزش های دیگر دارند، توصیه می شود.[۱]

زمین(استخر) بازی

این ورزش در استخری به طول ۸ متر، عرضی به طول ۴ متر و عمقی به طول ۱/۳۰ متر برگزار می شود. در وسط آن توری مخصوص نصب می شود. این تور بازی برای مردان در ارتفاع ۲/۶۲ متر و برای زنان در ارتفاع ۲/۴ متر نصب می شود. [۲]

قوانین توپ بازی

توپ بیریبال مشابه والیبال است با این تفاوت که وزن این توپ، حدود ۱۰۰ گرم بیش از توپ والیبال و اندازه ی آن کمی کوچک تر می باشد.

شیوه ی بازی

نحوه ی امتیاز دهی این بازی نیز مشابه والیبال است؛ برنده ی نهایی بازی تیمی است که تعداد ست بیشتری را از آن خود کند. این بازی حداقل ۳ و حداکثر ۵ ست دارد. هر ست دارای ۲۱ امتیاز است و اگر دو تیم در یک ست امتیازشان برابر با ۲۰ شود، امتیاز نهایی به ۲۲ می کشد و این ترتیب در صورت تکرار ادامه خواهد یافت.[۳]

باسبال (به انگلیسی: Bossaball) نام یک رشته ورزشی میباشد که توسط اسپانیا و بلژیک در سال ۲۰۰۴ اختراع شده و مخلوطی از چند رشته والیبال، فوتبال و ژیمناستیک است. زمین بازی در این ورزش بر روی ترامپولین در سایز بزرگ میباشد. هر تیم شامل ۳ تا ۵ بازیکن میباشد که در دوطرف زمین توسط تور جدا شده قرار گرفته میشوند. بازیکن شروعکننده در نقطه وسط زمین قرار میگیرد و توپ را به سمت تیم مقابل پرتاب میکند. تیم مقابل باید توپ را در کمتر از ۸ ضربه برگرداند. اگر توپ در زمین حریف قرار گرفت یک امتیاز به تیم مهاجم داده میشود تا درنهایت تیمی که در سه ست زودتر به امتیاز ۲۵ برسد برنده بازی خواهد بود.

این ورزش در کشورهای برزیل، آرژانتین، مکزیک، ترکیه، هلند، اسپانیا پرتغال، آلمان، فرانسه، سوئیس، پرتغال، یونان، اسلوانی، مجارستان، جمهوری چک، رومانی، اسرائیل، مصر، عربستان سعودی، قطر، کویت سنگاپور، شیلی، اکوادور، ونزوئلا، پاراگوئه و اتریش معرفی و ارائه شده است.

فوتبال تنیس (به انگلیسی: Football tennis) ورزشی محبوب در اروپا است که منشأ آن به دهه ی ۱۹۲۰، برمی گردد. این ورزش اولین بار در مرکز اروپا برگزار می شد و در کشور های مجارستان، جمهوری چک و اسلواکی بسیار رایج است. زمین بازی این ورزش توسط یک تور به دو قسمت مساوی تقسیم می شود که در هر طرف زمین یک تیم ( کلاً دو تیم) قرار می گیرد. در واقع این ورزش اکثراً به صورت نفر به نفر انجام می شود اما هر تیم حداکثر می تواند سه عضو داشته باشد. در این بازی هدف این است که توپ را باید با بدن ( بدون استفاده از دست) کنترل کند و آن را به سوی طرف مقابل خود دفع کند. [۱]

فیستبال بالاترین نهاد ورزشی انجمن بینالمللی فیستبال مشخصات تماس ندارد اعضاء تیم ۵ نفر تفکیک جنسیت تکی ردهبندی ورزش تیمی
ورزش توپ بالای تور تجهیزات توپ فیستبال محل برگزاری فضای باز٬ زمین چمن

فیستبال (به انگلیسی: Fistball) گونهای ورزش توپ بالای تور اروپایی است. این ورزش شباهت زیادی به ورزش والیبال دارد با این تفاوت که بازیهای آن در فضای باز و روی زمین چمن در ابعاد بزرگتر انجام میشود.

فوتوالی (به انگلیسی: Footvolley) ورزشی بینالمللی است که قوانین آن مثل والیبال بوده ولی مثل فوتبال با پا بازی می شود.

زمانی امتیاز بدست می آید که توپ در زمین حرف به زمین اصابت کند یا حریف مرتکب خطا شود و یا نتواند توپ فوتوالی را برگشت دهد.

تاریخچه

فوتوالی برای اولین بار در برزیل انجام شد. این رشته در دهه شصت میلادی بصورت تفریحی و بدون تشکیلات خاصی در بین مردم ساحل نشینان برزیل رواج پیدا کرد تا سال ۱۹۸۰ که به عنوان یک رشته ورزشی محبوب رسمیت پیدا کرد و دارای فدراسیون جهانی شد. فوتوالی برای اولین بار در سواحل ریودوژانیرو آغاز شد و کم کم به دیگر شهرهای برزیل انتقال پیدا کرد.

در این رشته مفرح ستارگان بزرگ فوتبال برزیل نیز به مسابقه با حریفان می پردازند. آنان برای اینکه این رشته ورزشی را بیشتر به مخاطبان بشناسانند در مسابقات نمایشی که در ساحل کوپاکابانا و ایپانما از سواحل معروف ریودوژانیرو برگزار میشود شرکت می کنند. بازیکنان بزرگی مثل روماریو، ادموندو، زیکو، گواچو و ادینهو که از سال ۱۹۸۲ و بمدت ۴ سال عضو تیم ملی فوتوالی برزیل بودند و در مقاطعی نیز بازیکنانی مثل رونالدو، رونالدینهو و کاکا به این بازی پرداخته اند.

در حال حاضر در تمرینات تیمهای باشگاهی فوتبال برزیل و تیم ملی برزیل به فوتوالی توجه ویژه ای می شود.

در سطح بینالمللی

ورزش برزیل همیشه برای کشورهای دیگر قابل احترام بوده است و فوتوالی نیز یک استثنا نبود.

ورزشکاران آماتور برزیل فوتوالی را به دیگر کشورهای جهان بردند و آن را به عنوان یک ورزش جدید به همگان نشان دادند.

از آمریکا و اروپا تا آسیا این رشته جذاب و کم هزینه رشد پیدا کرد و مورد توجه بازیکنان والیبال، فوتبال و دیگر علاقهمندان قرار گرفت.

فوتوالی هم اکنون علاوه بر برزیل در اکثر کشورهای جهان طرفدارانی دارد و دارای تشکیلات رسمی هست. کشورهای نظیر : فرانسه، آلمان، اسپانیا، پرتغال، آرژانتین، سوئیس، اروگوئه، تایلند، هلند، ایتالیا، اتریش، آمریکا و ...جمهوری اسلامی ایران

در هلند فوتبالیستهای معروفی چون : فیلیپ کوکو، آرین روبن، روی ماکای و برادران دی بوئر به این رشته جذاب میپردازند.

در فرانسه تیری آنری، لوران بلان و ژان پیرپاپن، در آرژانتین دیگو مارادونا و لیونل مسی نیز به فوتوالی روی آورده اند و در انگلیس نیز ستاره معروف فوتبال جان بارنز، مسئولیت فدراسیون فوتوالی آن کشور را برعهده دارد.

سید حسین موسوی شفیق رییس انجمن ایران و رئیس کنفدراسیون فوتوالی آسیا و اقیانوسیه می باشد.

شرایط خاص ورزشکار

فوتوالی جزو ورزشهای محسوب میشود که هیچگونه برخورد فیزیکی بین بازیکنان در بر ندارد. پس هر کسی می تواند آن را بازی کند، دختر و پسر و تمامی گروههای سنی.

شرایط زمین سطح زمین باید از ماسه یکنواخت، مسطح، هموار و یک شکل باشد.برای مسابقات بینالمللی ماسه باید حداقل ۳۰ سانتیمتر عمق داشته باشد.سطح زمین نباید لیز یا لغزنده باشد و برای ورزشکار خطرساز گردد.میزان نور برای مسابقه بینالمللی در شب باید بین ۱۰۰ تا ۱۵۰۰ لوکس باشد. اندازههای زمین

زمین مسابقه باید به شکل مستطیل و به ابعاد ۱۸ × ۹ متر مربع باشد. مناطق آزاد دور زمین حداقل باید ۳ متر از خط اصلی باشد. برای مسابقات بینالمللی منطقه آزاد باید حداقل ۵ متر باشد. مثل زمین والیبال ساحلی)

اندازه تور ۹.۵ متر طوی و ۱ متر عرض می باشد.

نواری کناری زمین که محوطه مسابقه را نشان میده با نواری به قطر حداقل ۵ و حداکثر ۸ سانتیمتر باشد و اگر از طناب استفاده میشود قطر آن باید بین ۲۰ تا ۳۰ میلیمتر باشد.

زمین مسابقه محصور شده با دو خط طولی و دو خط افقی است.

اندازه لوازم و تجهیزات تور

اندازه طول تور ۹.۵ متر و عرض آن ۱ متر بوده و در مرکز زمین بوسیله دیرکها نصب گردد.

تور باید طبق استاندارد ساخته شده باشد و اندازه هر سوراخ آن ۱۰ سانتیمتر باشد و لبههای تور بوسیله نواری به اندازه ۵ تا ۸ سانتیمتر محصور شده باشد.

بلندی تور برای مسابقات رسمی بزرگسالان باید ۲۲۰ سانتیمتر باشد.

آنتن

آنتن باید از یک جنس نرم و انعطاف پذیر باشد و ۱۸۰ سانتیمتر ارتفاع و ۱۰ میلیمتر قطر داشته باشد.

آنتن باید ۸۰ سانتیمتر بالای تور بوده و به رنگ قرمز یا سفید باشد.

دیرکها

دیرکها برای محکم کردن و برپایی تور است و باید ۲۵۵ سانتیمتر ارتفاع داشته باشد.

پایههای هر دو دیرک باید بین ۵۰ تا ۱۰۰ سانتیمتر در زمین فرو رفته باشد.

هر نوع مانع یا چیزی که به ورزشکاران آسیب برساند باید حذف گردد.

توپ

فشار توپ بین ۰.۵۶ تا ۰.۶۳ بوده و محیط آن بین ۶۷ تا ۷۰ سانتیمتر باشد.

توپ توصیه شده Mikasa Kickoff SWL ۳۱۰ و Mikasa F۵ می باشد.

جیانزی (به چینی: 毽子) یک ورزش سنتی آسیایی از دسته ورزش های بالای تور(ورزش هایی مشابه بدمینتون) می باشد. بازیکنان باید شاتل کاکی را با توسط بدن خود، بدون استفاده از دست (برخلاف پتاکا) کنترل کنند. زمین بازی جیانزی مشابه زمین والیبال است. همچنین شکل هایی از این به صورت خیابانی برگزار می شود.[۱]

پتاکا (به انگلیسی: Peteca) از ورزش های بومی و قدیمی برزیل می باشد. توپ این ورزش هم چون توپ بدمینتون از نوع شاتل کاک می باشد. [۱]

سپک تاکرا (باهاسا اندونزی و مالایی: Sepak takraw، به تایلندی: ตะกร้อ، به لائو: :ກະຕໍ້) ورزشی شبیه والیبال است که بهجای دست از پا برای گذراندن توپ از تور استفاده میشود. این بازی از ورزشهای بومی جنوب شرق آسیا است و در تایلند، مالزی، لائوس و اندونزی بسیار محبوب است.

سپک یک کلمه مالایی به معنای لگد زدن است و تاکرا در تایی به معنی توپ است.

این رشته در تایلند معمولاً فقط تاکرا نامیده میشود و در لائوس به تای تاکرا معروف است. در فیلیپین هم این ورزش به سیپا (Sipa) معروف است. والیبال با پا هم نام دیگری است که به این ورزش دادهاند.

مسابقات بینالمللی سپک تاکرا زیر نظر فدراسیون جهانی سپک تاکرا برگزار میشود و سپک تاکرا قهرمانی جهان (با عنوان جام پادشاهی) هرسال در بانکوک برگزار میشود. سپک تاکرا در برنامه مسابقات بازیهای آسیایی و بازیهای آسیایی داخل سالن هم قرار دارد.

پیشینه

سپک تاکرا از ورزش چینی کوجو (به معنی لگد پا) ریشه گرفته که از مسیر ارتباطات تجاری وارد جنوب شرق آسیا شد و از ۵۰۰ سال قبل در این منطقه محبوبیت یافت. این بازی در مالایا سپک راگا (به معنی لگد توپ خیزران) و در تایلند تاکرا نامیده میشد.

شکل امروزین این رشته از دویست سال پیش پیدا شد. وزارت ورزش سیام در سال ۱۸۲۹ برای نخستین بار مجموعه قوانین سپک تاکرا را منتشر کرد.

گروهی به شکل دایره میایستادند و با چوب به توپ ضربه میزدند و ساعتها به این بازی میپرداختند و تا زمانی که توپ به زمین میخورد جزو امتیازات آن گروه محاسبه میشد و بسیار شبیه بازی ژاپنی کماری بود.

در سال ۱۹۶۵ تور به این ورزش اضافه شد و به چیزی شبیه والیبال امروزی تبدیل شد.

مقررات

اندازه زمین و ارتفاع تور بازی شبیه بدمینتون است و هر تیم ۳ بازیکن دارد. قوانین فعلی امتیازگیری در بازی تا حد زیادی شبیه والیبال است. اما چهار تفاوت مهم دارد که به شرح زیر است:

دست (از سر شانه تا پائین) تنها قسمت بدن است که استفاده از آن ممنوع است.هر بازیکن میتواند قبل از گذشتن توپ از تور بیش از یکبار به آن ضربه بزند.هیچ چرخش و دورانی برای موقعیتهای دفاعی یک تیم نیست.اگر توپ قبل از افتادن به زمین حریف با تور برخورد بکند یک امتیاز محسوب میشود. سرویس

بازیکن زننده سرویس پای خود را روی دایره سرویس که در زمین تعبیه شده قرار میدهد ( پا باید کاملاً ثابت باشد) و بازیکنانی که در نیم دایره کناری در چپ و راست زمین (نیم دایرهای به شعاع ۹۰ سانتیمتر که با خط وسط زمین و خطوط کناری مرتبط است) ایستادهاند، توپ را برای سرویسور پرتاب میکنند. پس از انداختن توپ برای بازیکنی که سرویس میزند ۲ بازیکن دیگر دوباره به موقعیت دفاعی باز میگردند.

هنگامی که بازی با ضربه سرویس آغاز میشود، مهاجم تیم میتواند از یک بار تا ۳ بار به توپ ضربه بزند. سرعت توپ در سپک تاکرا گاهی به ۱۴۰ کیلومتر در ساعت هم میرسد.

کسب امتیاز

هر تیمی که بتواند ۲ ست از ۳ ست بازی را از آن خود کند برنده مسابقه خواهد بود. هر ست ۱۵ امتیاز دارد که در ست سوم تنها کسب ۶ امتیاز برای پیروز شدن تیم مقابل کافیست.

توپ

دو نوع توپ در این ورزش مورد استفاده قرار میگیرد که یک نوع آن از پلاستیک و فایبر گلاس است و نوع دیگر که در گذشته بهکار میرفت از خیزران و بامبو بوده است. توپ پلاستیکی از سوی انجمن آسیایی سپک تاکرا توپ رسمی مسابقات شناخته شدهاست.

وزن توپ بین ۱۷۰ تا ۱۹۰ گرم و محیط آن ۴۰ سانتیمتر است. این توپ کوچکتر از توپ هندبال و کمی بزرگتر از توپ سافتبال است.

انواع سپک تاکرا

در حال حاضر در کل دنیا ۳ نوع سپک تاکرا انجام میشود:

هوپ تاکرا: شبیه بسکتبال؛ با حلقهای که از سقف آویزان است و ۵ بازیکن که زیر حلقه هستند باید طی مدت ۳۰ دقیقه با ضربات پا توپ را وارد حلقه کنند.دبل تاکرا: با دو نفر بازیکن که روبروی هم قرار میگیرند.سپک تاکرای ساحلی: روی شن و ماسه ساحلی مانند والیبال ساحلی که با ۴ بازیکن انجام میشود. سازمان بینالمللی سپک تاکرا

سران فدراسیون آسیایی سپک تاکرا (ASTAf) و فدراسیون جهانی سپک تاکرا (ISTAF) هر دو در بانکوک، تایلند مستقر هستند و حدود ۱۸ کشور نیز به عضویت آن درآمدهاند.

ثروبال (به انگلیسی: Throwball) یک ورزش تیمی محبوب و رایج در آسیا ( به خصوص شبه جزیره ی هند) است. هر بازی متشکل از دو تیم است که هر تیم دارای ۷ بازیکن می باشد. شکل و ابعاد زمین بازی این ورزش، مشابه زمین ورزش والیبال است . این ورزش برای اولین بار در میان دهه ی ۱۹۴۰ به عنوان ورزش زنان در هند برگزار شد. قوانین ثروبال در سال ۱۹۵۵ پیش نویس شد و اولین مسابقات قهرمانی آن در سال ۱۹۸۰ برگزار شد.[۱]

بال بدمینتون (انگلیسی : Ball badminton) یکی از ورزش های بومی هند است. تجهیزات این بازی عبارتند از دسته ی مخصوص آن، توپی زرد رنگ پشمی (شبیه به توپ تنیس). ابعاد زمین آن ۲۴ در ۱۲ متر می باشد. همچنین این زمین توسط یک تور، به دو قسمت مساوی تقسیم می شود. منشأ این بازی به سال ۱۸۶۵ برمی گردد؛ زمانی که این بازی اولین بار در این سال توسط خاندانی اشرافی در هند اجرا شد. این ورزش اکنون به عنوانی ورزشی محبوب در این کشور برگزار می شود. بازیکنان این ورزش نیازمند به مهارت، رفلکس های سریع، قضاوت خوب و چابکی هستند.[۱]

ورزش98...